12 PAŹDZIERNIKA

12 października.
Mija rok.
366 dni

Dzień w którym pęka kilkanaście serc, a jedno przestaje bić.
Jedno z istniej przestaje istnieć.
Przestaje istnieć sens.
Przestaje istnieć wszystko co do tej pory miało jakiś cel.
Zabrali podporę, zabrali szczeble w drabinie.
Wszystko toczyło się wokół jednego. Wszystkie plany, marzenia i cele.
Jeden dzień, który zmienił wszystko co do tej pory było zaplanowane. W jednej chwili świat zatrzymuję się. Ułamek sekundy, a w głowię milion myśli i jedno pytanie. "Dlaczego?!"
Pytanie na które nie ma odpowiedz. Pytanie na które nikt nie zna odpowiedzi.
Dzień zlewał się w noc, dni w tygodnie, a tygodnie w miesiące.
Czas przestał istnieć.
Wspomnienia, które miażdżą. Zrzucają na dno. Przygniatają. 
Dopiero wtedy dostrzegamy jak bardzo jest kruche życie. Jak bardzo cienka jest linia po której chodzimy. Dopiero wtedy zdajemy sobie sprawę jak bardzo zapominamy ile warte jest życie.
Najgorsze było pogodzenie się z tym, że już nigdy więcej nie zobaczysz osoby, która poświęciła Ci tyle czasu, okazała tyle uczyć, nauczyła kochać, dzielić problemami. Pokazała świat z innej perspektywy. Bardziej kolorowy i szczęśliwy. Dała poczucie bezpieczeństwa i miłości.
Pomyśl jakbyś się czuł(a) mając świadomość, że już nigdy nie zobaczysz kogoś, nie poczujesz dreszczy na jej widok, nie będziesz odczuwać ślady istnienia. Jak się poczujesz na myśl o tym, że pewnego dnia zapomnisz, mimo tego jak bardzo nie chcesz zapomnieć.
Nie chcę zapomnieć jego uśmiechu, którym zarażał wszystkich, jego słów, które działały na mnie uspokajająco. Boję się, że pewnego dnia nie będę pamiętać jak wyglądał, jak się poruszał, jak układały się rysy twarzy, gdy się śmiał. Boję się, że nie będę w stanie sobie przypomnieć jego koloru oczu. Nie chcę zapomnieć najpiękniejszych dni w moim życiu.


To imię zawsze będzie bolało.